14+ DE METHODO FAOPHAMEJh ANALOGA 



jniUiir fcilicet pvo q fuiKflio qiKieciinqiie ipfiiis p, ita \t 

 r et .f fiant fundiones ipfius p, euintque ctiairj jj. et >- 

 fiindiQnes ipfuis />; quiiie pio P cnpi debebit fundio 

 transcendens ipfius p, quae quidcm propofitam qnadra- 

 turam inuoluat , iiocqnc modo N jdabitnr per P, vnde 

 deinceps \traque cnrua definictur. Hinc autem ciim ^^ 

 fit fuiidio ipfius p y alia Iblutio exhiberi potcrit. 



5ciHc«t ponatur; /M </p. ^r K ct /iVWv — S, ita 

 \t R fit fundio algebraica, S vero dntam quadraturam 



indudat, entque M — d~n — d\ ' ^"^^ "^ df — ds > ^^ 

 qua aequatione qiKintitas p dcfinietur per nouam varia 

 bilem v , fiquidem pro R et S capiantur fundioncs 

 ipfius f, vnde denuo determinationes pro vtraque curua 

 jnuenientur. 



S C O L 1 O N. 



75. Haec iam fufficere videntur, ad oftendendiwn 

 -quonsque mihi quidem in cultura huius nouae methodi 

 adhuc pertingere licuit ; neque .dubito, quin haec (pe- 

 cimina .aliis an(am fint praebitura , vires (uas ad hanc 

 methodum vlterius promouendam intendendi. Si eniin 

 methodns , quae Diophantea appellari folet , quondam 

 ab excellentiirimii ingeniis omni ftudio eft exculta, haec 

 ccrtc noua methodus, quae in quaeftionibus longe fubli- 

 mioribus verfatur , niinore attentione digna non eft 

 aeftimunda. 



VR 



