tlum 111. Audor in hac diflemtione vberius per- 



tradat , atque in tribus primis problematibus formu- 



lam prop.ofitam (i -f- a')* in feries maxime conuer- 



gentes ita refoluere docet , vt denominator fit vel 



biaomium i — a.x vel triaomium i — a x -\- ^ x* 



vel quadrinomium i ^ a x -{- ^ x" — y x' ; ex quo-» 



rum cafuiim parricularium confideratione facile de- 



riuare licet folutionem generalem , fi fcilicet pro 



denominatore afflimatur mulciiiomium quodcunque. 



Kefultait ex hac inueftigatjone formulae , notatu 



quam maxime dignae , quarum ope 111. Audor ra- 



dcem quadraticam ex quouis numcro propofito non 



qiiadrato fimilique modo radicem cubicam ex quo- 



vis numero non cubo proxime afilgnare et pro ex- 



tradiiorie raJicum altiorum poteftatum analogas for- 



mulas quanimiuis exacflas formare docet. Immo 



vlterius quo que earundem vfus patet , fiquidem non 



logaritlimum modo numeri cuiuscunque propofiti , 



fed quantitatem quoque exponentialem e^ hirum for- 



mularum ope proxime exprimere licet , d<-fi^nante g 



iftum numerum , cuius logarithmus hyperbolicus 



vn tati aequjtur. Quod vt perfpicuum fiac , fufficit 



perpenaiflTe , quantitatis i -\- x lo^arithmum hyper- 



( r -f- ^fl" — I 

 bolicum efle exiftentc «— o; et 



n 



tf* — (i +^) , fi pro n fumatur numerus infinitus. 



c *. 



vn: 



