&% ) s ( fc4" 



Tenientes exprimant ; fi curua ducatur per extremitates 

 iingularum perpendicularium , haec nobis fcala erit proba- 

 bilitatum, de qua fermo ci\. 



§. 7. Ad huius dcfcriptionis fenfum mihi vcrifimile fit t 

 icquentia fcalae probabilitatum vix denegari poffe lemmata. 

 (a) Ex eo , quod aberrationes a \ero pun&o inter- 

 medio ad vtramque partem fint aeque - faciles, fe- 

 quitur, fcalam duos habituram efle ramos perfecte 

 fimiles et aequales. 

 ( b ) Frequentiores vtique erunt atque adeo probabi- 

 liores prope a centro virium obferuationes fimul- 

 que tanto rariores , quanto magis ab ifto centro 

 recedunt : ergo fcala ab vtraque partc verget ad li- 

 neam rectam , in quam coniecta cenfemus loca ob- 

 feruata. 

 ( c ) Intenfitas probabilitatis maxima erit in medio , 

 vbi centrum virium locatum fupponimus , eritquc 

 tangens fcalae pro hoc punclo parallela cum praefata 

 linea reda. 

 ( d ) Si verum eft , quod autumo , obferuationes vel 

 inaufpicatidimas fuos habere limites , quos quisque 

 obferuator fibimet ipfi optime ftatuct , fequitur fca- 

 lam reclc ordinatam in ipfis limitibus efie perta- 

 cturam ad obferuationum lincam ; etenim pro am- 

 babus cxtrcmitatibus cuanefcit tota probabilitas er- 

 rorque maior fit impofiibilis. 

 ( t ) Dcnique ex eo, quod ambae aberrationes maximae 

 tanquam limites cenfentur inter id, quod contingere 

 potefi et quod fieri nequit , oportet vt vltima fca- 

 lae particula, ab vtroque latere , praecipitantcr ten- 

 dat ad lineam , in qua puncla obfcruata locantur , 

 fic vt tangcntes in pundis extremis fiant ad ean- 

 dem lineam propemodum perpendiculaxes et vt ipfa 



fcala 



