§. 5. Iftud autem principium pro tribus tantum ob- 

 (eruationibus deduxit ad aeqnationem quinti ordinis , cuius 

 radiccm .v aflignare oportebat; et fi quis idem principium 

 ad quatuor obleruationes accommodare vellet , perueniret 

 ad aequationem feptimi gradus : quinque autcm obferuationes 

 deducercnt ad aequationcm noni gradus et ita porro. Vnde 

 manifefto liquet , hanc methodum nullo modo ad cafus , 

 vbi plures obferuationes proponuntur, in vfum vocari poffe, 

 id quod etiam llluftris Au&or ingenue concedit , dum to- 

 tam differtationem tanquam fpeculationcm mere metaphy- 

 ficam in medium attulerit. 



§. 6. Verum quia Illuftris Ainftor hoc principium 

 maximi nulla demonftratione corroborauit, haud aegre feret, 

 fi dubia quaedam contra illud propofuero. Namque affu- 

 mamus inter obferuationes propofitas. vnam rcpcriri , quae 

 tantum non reiicr debuifTet , cuius ergo gradus bonitatis 

 effet quam minimus , euidens eft, prodnclum omnium me- 

 moratarum formularum ctiam ad nihilum redigi , ita vt 

 nullo modo amplius pro maximo haberi poflit , quantum- 

 vis magnum etiam fuiffet omiffa ifta obferuatione. Princi- 

 pia autem artis coniectandi manifefto declarant , eundem 

 valorem quantitatis incognitae .v prodire debere , fiue talis 

 obfcruatio omni bonitatc deftituta in calculum introduca- 

 tur , fiue penitus reiiciatur. 



§. 7. Arbitror autem in hac quaeftione opus non effe 

 ad principium maximorum confugere, cum praccepta cer- 

 tiffima artis coniectandi prorfus fuffkiant ad omnes huius- 

 modi quaeftiones rcfoluendas. Si cnim primae obferuationi, 

 quae dcderat II -4- a tribuamus pretium feu gradum boni- 

 tatis — a, fecundae - (3, tertiae — y, cx reguhs huius ar- 

 tis quantitas incognita .v ita dcterminatur, vt fit 



_. a_a-+.b ^-i-c" )/^-d$ -+-etc. 



0.+-P-+-7-+-4 -+-eic ' 



Hinc 



