prorfus vt regula, vnlgo adliibcri folita, poftulat. Quod fi 

 iam iftum v ilorem defgnemus littera p, et in ipfis obfer- 

 vationibus loco II fcribunus 11-4-/), fmgulos numeros 

 a,b, c, d, etc. eadem quantitate p diminui oportcbit , fic- 

 que fumma omnium , quam pofuimus A, nunc eritAro. 

 Ne autcm hic nouas litteras in calculum introducamus , 

 ftatim quantitatcm n ita conftituere poterimus, vt fi va- 

 lores fingularum obferuationum ftatuantur 



n-f-tf, u-\-b, n-w, n -+-</, etc. 



fumma litterarum a-\-b, -\-c-\-d-{- etc. futura fit — o ; 

 tum igitur pro quantitate x inuenicnda habebitur ifta ae- 

 quatio multo fimplicior : 



nx' — nrrx-t-zBx — Crzo 

 vnde fi r effet infinitum , fcqueretur x — o ; hincque eui- 

 dens eft , fi ifta aequatio plurcs habeat radices reales, tum 

 minimam pro .v fumi dcbere , ita vt verus valbr quae- 

 ftus futurus fit — TI-r-.x\ 



§. 10. At vero eandem hanc quacftionem adeo ad 

 aequationem quadraticam reuocare licebit introducendo eius- 

 modi obferuationem , quae , perpenfis omnibus circnmftan- 

 tiis, reiicicnda videretur , propterea quod nullum gradum 

 bonitatis eflct habitura. Sit igitur talis obferuatio II -f- u, 

 et quia per hypothcfin eius gradus bonitatis , qui eft; 

 rr — (x — u) 1 debct efle nullus , fict rr — (x— «)*. Hic 

 autem valor in aequationcm poftremo loco inucntam inr» 

 trodwftus producet hanc formam: 



znuxx— « k « .v -f- 3 B .v — C =: o. 

 In qua aequationc tcrminum —nuux vt maximum fpeetari 

 conuenict, ita vt aequatio hac forma referri queat: 



x(nuu— 3 B — znux) — — C, 

 vnde fequitur 



x- ~ c 



auu — 1 B — uuji ' 



Vbi 



