->£>! ) 47 ( 



I. Si n— x, erit<$> — 2 et vj/rr^.; tum vero rrrVa, vtftfpra 

 notauimus. 



II. Si »—2, eritCj) — \ et v|/ = y ; tum vero lr~\l\, ideoque 



r — ( 5 ) 5 ; hinc enim manifefto fit r 11 = £=(£, at r rr V rr vj/. 



III. Si»~3, crit $=£ et v|/=-*#; tum vero ukkirzzzfyt 



ideoque r =r ( ; )" ; hinc enim fit r $ = £ rr (J) et r* rr *£ rr \j/. 



IV. Si»=4, eritC{)rr^et\i/ = ^|;hinc vero erit />• — *g/J 



ideoque r =(| j **; hinc autem fiet ^-^-(J) et^ = ££ = vj/, 



Solurio geometrica eiusdem problematis. 



§. 18. Super axeAO eiusmodi curua defcribatur , pro Tab. !• 

 qua, fi ponatur abfcifla A X = x et applicata X Y —j, fit j> = r x , lg " x " 

 quac ergo curua erit logarithmica , et pro initio x~o fiet 

 prima applicata A B = 1 ; tum "vero, fumpta abfcifla AC=i, 

 erit applicata C D rr r quae ergo exhibeat noftram radiccm r ; 

 ficque abfciffae x nobis dabunt exponentes poteftatum r x , ap- 

 plicatae vero y cxhibebunt ipfas poteftates. Iam ex initio A 

 producatur recla AQU, cum axe faciens angulum femire- 

 clum , quam curua in duobus pundtis Q et U fccabit , fiqui- 



dem fuerit e < e e . Hoc modo pro pundo Q erit abfcifla AP=(J) 

 fimulque PQ=r^ = (J). Simili modo pro altera interfectioiie 

 U abfciffa erit AT = \|; fimulque T U rr r* rr v|/. 



§.19. Ab initio igitur ifta curua fupra rectam A Q vcr- 

 fabitur a punclo B vsquc ad Q ; at vero a puncto Q vsque ad 

 U curua infra iftam rectam cadit , a termino autem U vlte- 

 rius continuata in regionem fuperiorem in infinitum vsque 

 afcendet. Hinc intelligitur, quamdiu abfcifla x minor fuerit 

 quam (J) , tum applicatam J — r x fore maiorem quam x ideo- 

 que ad limitem P Q propius accedctc , donec fumpto jr = AP 

 — (petiam fiet j — r$—<p. Quando autcm x fupcrat 0, ita 



tx- 



