«$$ ) +8 ( $$m 



tamen vt minor fit quam v|y, tum applicata y erit minor quam 

 x idcoquc propius ad tcrminum CP accedet ; hocque eueniet , 

 quamdiu abfcifla x minor fuerit quam \p : furapto autem 

 .v = v^ etiam fietjrrvj;. Denique vero fi capiatur v>> vj/, tum 

 manifeflo applicataj maior crit quam v, ideoquc magis a ter- 

 mino vjy recedet atque adeo tandem in infinitum elongabitur. 



§. 20. Hic igitur fingulare Phoenomenon fe offert, in hoc 

 confiflens, quod, quam diu abfcifla x minor accipitur termino 

 maiore vj/ , tum applicataj' fcmper propius ad terminum mi- 

 norem Cf) accedat quam .v , hocque euenict quamdiu fuerit 

 x <^ vj;, ct nori* nifi in ipfo hoc altero termino x ~ vf/, applicata 

 quoque fict y — \\/. Statim enim atque abfcifla x vel mini- 

 mum difcrcpat a vjy, applicata y adhuc magis a vjv difcrepabit. 



§.21. Bini igitur \alores fupra afiignati Cf) et v[/ in hoc 

 eflentialiter a fe inuicem differunt, quod fi x fiue maior fiue mi- 

 nor capiatur quam Cf), tum y propius ad Cf) acccdat ; contrarium 

 autcm eucnit in altero termino vj/ , quippe a quo, ftatim atque 

 x difccfferit , etiam y adhuc magis difccdit. 



§. 22. Quo hoc fummum difcrimen clarius appareat , 

 confideremus cafum , quo r~ V 2 ; Cp— 2 et \\j — ^.; atque 

 iam fatis liquct , fi progrcfiionis nofirae numerorum a, p, y, 

 S etc. primus terminus a accipiatur minor quam 2 , tum 

 fequcntcs (3, y, S etc. continuo propius ad 2 effe accefluros; 

 quandoquidem fumpto a~2 omnes fequcntes cundcm valo- 

 rem recipicnt. Sumamus igitur a^> 2 , attamen minus quam 

 4. ct quaeramus fcquentes tcrminos (3, y, 6, etc. ex formula 

 //(3 — la.-{-llr pro qua 



/r~o, 1505150 et //r = 9, 1775798. 

 quem in finem tribuamus primo tcrmino a \alorem 3, vtpote 

 medium inter binos limites 2 ct 4. ct calculus fequenti modo 

 fehabcbit 



ad 



