«ttl ) 189 ( 8H* 



oculares ita fint ordinatae, vt apparitio marginis colorati ad ni- 

 hilum fucrit perducla. 



§. 32. Tota autem haec controucrfia vnico experimen- 

 to facile dirimi poterit in camera obfcura , dum lentis tripli- 

 catae, qualem conftruere docui, diftantia focalis tam pro radiis 

 rubris quam vioiaceis exploratur. Si enim hac duae di- 

 ftantiae acquales deprchcnduntur , fententia Dollondi, circa di- 

 rectam difpcrfionem radiorum, in vtraquc vitri fpecie, penitus 

 erit confirmata, et fateri coactus ero, mcam theoriam funditus 

 efle eucrfam ; fin autem inter binas illas dirtantias focales di- 

 fcrimen repcriatur , quod pro lentibus triplicatis fuerit vel 

 o, 838 $ k — o, 036 k — =!, k , vel pro pofteriore genere 

 1,09 $ k — 0,04.7 kzz. ^k, denotantc k diftantiam focalem me- 

 diam: hoc certum erit fignum, meam theoriam veritati efle 

 confentaneam. Haec conclufio etiam valebit, fi interualla 

 ifta aliquanto minor a inueniantur j quoniam huiusmodi lentes 

 obiectiuae ob viriditatem radios extremos non transmittunt. 

 Simul vero etiam, fi hoc eueniat, certi erimus, talem diffu- 

 fionem imaginum, vifioni diftincliae non multum nocere, dum- 

 modo Icntes oculares ita fuerint difpofitae, vt margo colo- 

 ratus penitus dcftruatur. 



Aa 3 DE 



