<4tt ) *$i ( **■ 



ergo dircclio VY in elcmcntum Yy — ds incidit Aib angukj 

 V Yy , cuius finus eft — -^. Quod fi iam g denotet altitudi- 

 nem lapfus grauium vno minuto fccundo , ifta venti celeritas 



debita erit altitudini c -. Vnde fi vcntus direfte in elementiun 



+<c 



Yy impingeret, eius vis aequalis foret ponderi columnac ae- 

 jeae , cuius bafis — ds, altitudo vero — - j quare fi grauitas 

 fpccifica fluidi fuerit ad aerem vt n ad i, pondus iftius colum- 

 nae, ad maflam fluidi reduclum, erit - c - e -^. 



§. 4. Hoc modo fc res haberet fi ventus perpendicula- 

 riter incideret ; quia autem fub angulo, cuius finus —p{, inci- 

 dit , fccundum opinionem vulgo receptam ifta vis diminui de- 

 bet in rationc quadrati finus anguli incidcntiae , ita vt tota 

 vis vcnti futura eflet C -SA± . i£ — C JA±L C uius dircctio crit 

 recta YN, pariter ad curuam normalis, fed intus dire&a ; ex 

 quo iam manifcftum eft , fluidum in aequilibrio confiftcrc 

 pofie, fi ifta vis aequalis fuerit vi antc definitae, extrorfum fc- 

 cundum Y« follicitanti ; quam ob rcm hinc oritur ifta ae- 

 quatio : x d s — ^S- '■, hacque aequatione dcterminabitur 

 natara curuac A Y B, in qua fluidum ab actione venti con- 

 feruari poterit. 



§. 5. Hinc igitur facile deducitur aequatio inter ab- 

 fciflam A X =r x et arcum AY — s , cum fic 



x d s z — e M£ hincquc d s — - cdx - 

 idcoque integrando t — '■—■■, ita vt arcus AY proportio- 

 nalis fit radici quadratae cx abfciffa ; vndc patet, curuam 

 hanc forc cychidcm. Sin autcm applicatam X Y — y in 

 calculum intioduccrc vclimus , ob d s 1 — d x -\- d y 1 ha- 

 bcbimus hanc acquationcm : dy — dxV^- — 1. Ponatur 

 hic :; s = 2a, vt fiat dy-dxV^ fiue dj-*^ J, 



cuios 



