= ^.fin.>,, hincque «- E = *J. fin. >, et m^.f.n.v,, 

 nec non C E = c Ji^l = S T . *-f. $£. *§. fin. >, , 

 ynde ob C E = C S fin. = v fin, 0, S T = r, j^~ -g^, 

 || S= cof. j • , f-| ;- cof. « , prodibit v fin. $ = c ^#fg$ 



§. 15. Sequenti autem ratione, formula meo quidem 

 iudicio maxime concinna pro <u = C S inuenitur. ln trian- 

 gnlo S C V , eft C S : V S = fin. C V E : fin. S C V , tum- 

 que in triangulo STV habetur 



VS:ST = fin>.-fin.(7)-f-*) = fin.STV:fin.EVB, 

 hinc erit 



CS:ST = fin. C V E. fin.S T V: fin.S C V.fin.E VE. 

 Iam igitur fi exprimatur angulus C V E per k , fiet 

 S C V = <p - x , vnde erit 

 v : c — fin. k fin. : — fin. ( (p — k ) fin. ( v\ -+- $ ) hincque 



^-^ottS^W/ Q uum vero fit 



tang. C V E = tang k = || = || . |* , fiet 



tang. k = — n7Tlg 'n-*-») ^ p e C uius formulae angulus k de- 

 terminatur. At tamen quum in his \aloribus diftantiae v 

 aneulus <£> ingrediatur , quaeiitur merito an nori detur for- 

 mula pro v, quae ex meris quantitatibus cognitis conflata 

 fit ? Huiusmodi igitur formulam licet prioribus aliquanto 

 fit complicatior , nunc vltimo tandem loco adferemus. Ex 

 confideratione trianguli CST confequimur: 

 CS=ST'-2ST.TC.cof.STC+TC'z:ST\i- J s T fcof.STC+^;), 



eft "vero 



T C . T B = 1 : cof. C T B , tumque ob 



T B : B V = tang. C V B : tang. C T B , 



T B : T V = tang. C V B : tang. C T B — tang. C V B et quia 



T V • T S = fin. T S E : fin. T V E, colligitur demum 



TC: 



