-j% BE CONSTRFCTIONE AEQrJTIONFM. 



§. 14. Cum methodus, qua in redudione aequa- 

 tionis conrtrudae ad defciiptionem tradoriae fum vfus, 

 maximam habeat vtilitatem in refolutione problematum 

 generalium , quae ad metliodum tangentium inuerlam re- 

 feruntur, hic nonnulla huiusmodi problemata adiungam, 

 corumque refoluendorum modum oftendam. Cuius rei 

 ratio quo ficihus percijiatur, ante exponendum eft, 

 <juam variis modis natura cuiusque curuae poftit deter- 

 minari, et quinam ftnt illi modi, ex quibus facillime 

 diiudicari poflit, an curua propofita fic algebraica, an 

 tranfcendens. 



§. 15. Vfu iam maxime receptum eft, vt natiira 

 cuiusque curuae exprimatur aequatione inter duas coor- 

 dinatas orthogonales abfcifl^am fcihcet et applicatam, 

 quippe ex qua quaehbet curuae punda facilhme pofliint 

 icueniri. Ex huiusmodi aequatione fponte fequitur, 

 Ytrum curua fit algebraica an feciis; nam fi aequatio 

 eft algebraica curua quoque tahs cenletur, fin vero ae- 

 quatio fiierit tranfcendens, curua quoque rranfrendens ha- 

 betur. Eadem vero conclufio deduci poteft ex aequa- 

 tione inter ahas redas hneas , quae curuae naturam ex- 

 primat, fi modo pofitio earum redarum non ab ipfa 

 curua pendeat, fed vel ad datum pundum vel datam 

 lineam referatur. 



§. 16. At fi pofitio earum Hnearum, inter quas 

 aequatio curuae naturam exprimit, fine curuae ipfius 

 cognitione definiri non poteft , ex ea aequatione etiam 

 fingula curuae punda immediate inueniri non polTunt. 

 Ex huiusmodi quoque aequatione, etfi eft algcbraica, 



tamen 



