126 DE LEGIWS QFIBFSDAM MECHANICIS. 



huius Partis, et per theorema §. 12. Part. I. efle pref- 

 fionem coniundtam vtriusque rami in diredione ad AB 

 perpendiculari |^^ x2.aV(i-~cc) , haecque multiphcata 

 per cofinum anguli A B E dat alteram preflionem aquae 



ad planum EF perpendicularem —^^^x^acYii—cc). 



Ambae vero preffiones ad planum EF perpcndi- 

 culares fimul fumtae dant preflionem venae quaefitam 



§. 13. Apparct ex hac ipfa, quam nunc dedi, 

 cxprefllone pro vi venae aqueae oblique in planum in- 

 Gurrentis , tam incertam atque vagam efle iftius vis d-e- 

 terminationem , quam incerta et accurata eft, cum di- 

 xedie vena planum ferit. Parum accurate certe dicitur 

 ab AuAoribus, fl res ipfa confideretnr , vires venae aqueac 

 fub diuerfis diredionibus contra planum fluentis fe ha- 

 bere vt finus angulorum incidentiae, quamuis forte id 

 rede dicatur in abjlratto. In theoria quidem velocitas 

 aquarum tam in C quam in D non differre poni pot- 

 eft a velocitate in A, coque pofito fit b~^—ay et 

 fic tota prefllo — atfV^i — i-^), vt vulgo ftatuitur. 

 Videtur autem , iftas pofitiones non omnino ipfi rei na- 

 turae fatisfacere. Ego quidem coniicio preflionem obU- 

 quam rationcm haberc ad prelTionem direiftam pauUo 

 maiorem, quam putatur, qua de re aiiquando experi- 

 menta fumam. 



Si ftatuatur omriem aquam ad eandem partem fluerc, 

 ncmpe ad D , ( quod in diredione non parnm obliqua 

 fatis apte poni polfe puto) erit tt — o, ipfaque preflTio 



