i5a CVRVARVM MAXIMI MINIMIVE 



ximum minimnmite efle debet, inneniri qneat yalor P. 

 Ad hniusmodi autem regulam inueuicndam exprimat 

 /Q_^.v eam quantitatem , quae in curua quaelita muxi- 

 ma efle debeat vel minima , fitque Q^ quantitas vtcunque 

 compofita ex ;»:,j, et j, horurrique difFcrentialibus dXy 

 dy , et ds. Seu pofito dy—p dx , vt fit ds — dx V ( i 

 -^pp)i fit quantitas vtcunque compofita ex -v , y , j ct /> ; 

 ita vt eius differentiale huiusmodi fit habiturum formam 

 </ Q_ = L </.? -f- M ^j -h N </.v H- V <//>. Qiiae formula 

 vtique multo latins patet , quam omnes 1 6 priores for- 

 mulae, quas in praecedcnte diflTertatione exhibni, 



§. 5. Confiderentur ahtx.bc tanquam curuae inue- 



niendae elementa genuina, dum altera tfS et %c tan- 



tum fld conceptum maximi minimiue formandum fint 



^ in fubfidium vocata. Cum igitur fQ_dx debeat efle 



maximum vel minimum in curua oaj ca expreffio pro 



r 

 elemento al> dabit Q_dx et elemento bc vero Q_dXy 



adeo vt eleraento ab refpondeat expreflio Q_dx et ele- 



I 

 mento bc haec Q_^.v, vtrique autem elemento coniun- 



dim ab-\-bc ifl:a fbrmula iQ_-i-Qjdx. lam quae- 



rantur exprefiTiones, quae elementis affumtitiis a^ et^c 



I 

 refpondeant^ hae enim coniundae et a (Q^-hQ^)«'x fub- 



tradac dabunt refiduum ipfi P.^g aequale et propterea 



determinabunt valorem ipfius P, ex quo aequatio pro 



curua obtinebitur. Expreffio autem Qdx , quae refpon- 



det elemento ab transibit in exprefTionem refpondentem 



clemento «S, fi loco p feu ^ fcribatur p 4- j| feuHi 



quanti- 



