1.86 INFENTIO CFRVAKVM MAXIMI MINIM. 



^^p^^-^^p-kdx^. Edautem t-'-£-fi. vndc 

 crit -^^ + '4^r = A^A,-. Cum porro fit dx — ^-^ 

 atque ddxzzio^ erit ddp — ^-^^ quibus furrogatis lia- 

 bebitur - i^^-hjr^v^' quae transit in hanc rriir^-tzi!^ 

 — kdp^ cuius integralis ell B — p— Aj). Hinc fiet 



r ~ d^ =r y ( B;>' - A /»' ) feu ^.v= v(b|"^a^)' ^°^^^° """^ 

 B — o et mutata conftante erit dx:zi'~~ feu.rrr-:^, 



atque /)— ^^nzrfl, ex qua fit j — ^-|-, quae eft pro 

 hyperbola intra afymtotos. Pofito vero A — o fit xzzlp 



et ^£—p~ei. Vnde oritur j/^r^f?^ et x=al^-^ quae 

 ti\ pro curua logarithmica. 



§. 33. In fbrmulfl autem generali /Qdx fi in Q^ 

 ingrediatur vel arcus s vcl alia quantitas integralis vc 

 jRdx^ tum valor ipfuis P magis erit compofitus pro 

 quaeftionibus lecundae quam primac claflis, accedente 

 fcili.cet quantitate exponentiali. Pro fequentibus autem 

 clafiibus valor ipfius P nequidem exhiberi poteft, fed 

 tum in folutione problematum , in quibus huiusmodi 

 formulae occurnmt, ad modum confugiendum eft quem 

 in praecedente diflertatione expofui. Interim tamen haec 

 regula fempcr poteft magna cum vtilitate adhiberi. Si 

 Q_ pendeat ab s ita vc in eius difie^-entiali infit termi- 

 nus LdSy et in quaeftionibus fecundae fequentiumue claf- 

 fium vna conditio fit vt omnes curuae fint aeque longae, 

 i. e. fi fds fuerit vna proprietatum , quae vel omnibus 

 curuis communis vel in quaefita maximum minimumue 



. . eflTe 



