E C L I P S I S S O L I S. 547 



vicinae ad obfcuratioiiem maximam accipiantiir, cum 

 lenta tunc earum mutatio aberrationem notabiliorem 

 producere valeat. 



Methodum nunc exponam , qua ex tribus 

 partibus lucid'iS , quomodocunque inaequal bus , iti- 

 dem tamen et ob eandem rationem in vicinia ob- 

 fcurationis maximac lumtis vna cum tempotibus 

 adfcriptis , non folum diftantia centrorum Solis et 

 lunae minima , "verum etiam tcmpus obfcurationis 

 maxima^ defin ri pofiit ; quae methodus ct interpo- 

 lationem excludet , et , mutatis mutandis , in aliis 

 quoque obferuationibus frequenter vfui erit. Cogni- 

 tae primum requiruntur diamctri Solis et lunae in 

 iisdem lcalae partibus , in quibus partes lucidae ex- 

 hibentur. Obferuatio immediata eas docuit , Solis 

 nempe —36^5, lunae —340 part. fcalae , ideoque 

 femidiamerrum Solis —182,5. lunae —170. Ex 

 his deinde et ex parte lucida data inueniri debet 

 d.rtantia centrorum Solis et lunae , ad idem tcmpus 

 refcrenda , quod parti hicidae conuenit. Hunc in ^^^- ^^'- 

 finem rcpraefentet EAB periplieriam difci Solaris , ^^" ^' 

 centri C radii CE. In L fit centrum peripheriae 

 difci lunaris AGB, priorem in A, B, fecantis , vt 

 figura AFBH pnrtem Solis obfcuratam exponat , 

 reda AB vcro chordam def.dus, lunda fint ccn- 

 tra C, L, rcdta CL, quae erit diftantia centrorum 

 Solis et lunae , et protra<fla in E partcm lucidam 



2 z z a E F 



