.3» ->|3>| ) o ( §-b5<» 



idem quoqiie vfu venit , quod in cordis eft obfer- 

 vatum , vt tam tympana quam campanae pro varia 

 impulfionis ratione diuerfos fonos fimplices edere 

 queant , tum vero etiam hoc potiffimum , vt quos 

 fonos haec inftrumenta feorfim edere valent eosdem 

 quoque coniun(ftim producere poifint, quemadmodum 

 idem in cordis contingit. Verum cum diuerfi foni, 

 quibus edendis eadem corda eft apta , fint inter fe 

 maxime harmonici , in ratione quippe numerorum 

 naturalium 1,2,3,4,5 etc. procedentes , hic 

 in tympanis et campanis maximum ceruitur difcri- 

 men , dum foni fimul editi adeo inter fe incommen- 

 furabiles , ideoque maxime ab harmonia abhorrentes. 

 Ex quo facile intelligitur, quid de illa infignis Mu- 

 fici Gallici de Rameau opinione fit fentiendum, qui 

 memorata iHa cordarum proprietate deceptus, verum 

 omnis harmoniae principium in natura corporum 

 fonorum fitum efle putauit , exiftimans omnes fonos 

 ab eodem corpore fimul editos natura fua inter fe 

 efle confonos. Ratione campanarum prouocat adeo 

 ad experientiam , et affirmat campana pulfa fe fem- 

 per fimul fonum acutiorem , qui ad principalem 

 eflet decima maior feu in ratione 5 ad a , exaudire. 

 At Audor nofter dilucide oftendit hunc fonum non 

 rationem 5:2 fed potius hanc irrationalem V 6 : x 

 illa tantillo minorem tenere , ita vt vel hoc experi- 

 mento opinio illa funditus euertatur. 



IV. 



