DE METHODO MAXIM. ET MINIMOR. p^ 



II. 



Haud aliter res fe habet , fi proponatur fuin(flio 

 duariim variabilium x et j, quaeraturque valor ipfi y 

 tribuendus , vt, cum pro x data quantitas a fuerit po- 

 fita , ipfi funiflio maximum minimuniue valorem im- 

 petret: Itatim enim vbique pro x (cribatur a, et quae- 

 ftio manifefto ad primum genus erit reduda. Verum 

 fi illa funcflio vatiabilium .v et y non fuerit euoluta , 

 fed per integrationem determinetur , quaeftiones ad ge- 

 nus omnino diuerlum erunt reftrendae , methodumqoe 

 foluendi .longe diuerlam requirunt. Veluti C\ Z fuerit 

 fundio quaecunque ipfirum x et j, ac proponntur for- 

 mula integralis j 2. d x, quaeftionem ita enunciari con- 

 veniet : De/inlre rclatmem inter binas variabilcs x et y, 

 vt valor tftius jormulae , poftquam pojuerimus a zz. x^ 

 Jiat omniwn maxinms vel minimus, 



m. 



Qtiantum inter huiusmodi quaefliones et eas, quas 

 ad prius genus retuli , ititerfit , ad fequcntia momcnta 

 ■vel leuiter attendenti mox patebit. Sit enim V fun- 

 dio euoiuta ipfarum x et y, pro qua inuertigari debeat 

 valor ipfius y, vt pofito x ~ a valor fundionis V eua- 

 dat maximus minimus ve ; atque ad hanc quaefiionem 

 foii;endam fiatim poni poteft x~a, quo facflo valor 

 ipfius y per methodum priorem ita determinabitur , vt 

 non pcndeat a valore indefinito ipfius x. At propo- 

 fita fjrmula integraii fLdx^ non in formuia diffcren- 

 tiali Z d x, fed demum pofi integrationem ipfi x va- 

 lorcm illum determinatum a tribuere licet j neque vc 



tum- 



