io(5 DE METHODO 



Hiiicque eigo variatio fdrnflioiiis 2 pro quonis ipriiis x 

 valore deliniri poterit ; e]uae fornia adhuc magis illjllra- 

 bitiir , fi, qaenudmoJiim e(l dZ ~ M cix 4- N </>' 4- Ydp 

 ■4- QJ'1 -+- fl d^' etc. obferuetiir, efle oportere, ob (S^xzo, 



^ Z = N <5-/ 4- P ^p -i- Q.^ ^ -H R <5- r H- etc. 

 tum vcro cflb, ob/. = ^-f , ^-^, r — j£ etc. 



i-. _5'dy aSy i- ^ Sdp dSp ddSy ^ dddS y 



XX. 

 Cum ergo translatione in ftatum variatum fun- 

 dio Z iucrenieatum capiat ^X , ipfa fbrmula J 2. d x 

 incrcmenrum nancilcetur /(5 Z ^.v, quod itaque etit : 



in quo, fi poft integrationem ponatur x^a , obtinebi- 

 tur variatio ipfius A, (eu §A^ quae nihilo aequaiis po'- 

 fita iuducct quantitati A valorem maximum fcu mini- 

 nimum. In hac autem integratione non amplius ad 

 tranfitum in ftatum variatum refpicitur , fcd ea per 

 omnia incrementa ipfius x extendi debet, cum denotet 

 fummam omnium variationum fingulis valoribus ipfius x 

 a termuio x~o vsque ad x — a conuenicntium. Nc 

 igitur ratio difFerentialium per § indicatorum turbet ^ 

 pro S y (cribatur u , ita vt o) exhibeat quantitatcm in- 

 finite paruam arbitratiam vtcunque ab x pendeatem j ac 

 fuperius incrementum nihilo aequandum erit : 



XXI. 



Perfpicuum eft, in his difFerentialibus fuperioribu» 

 clementum dx aflfumi conftans j quia enim pofui- 



mus 



