i7<J DE TAyTOCRRONIS 



definiri deberet , in qno ipfo aiitem fiimma difficultas 

 verfatiir: dilpiciendum ert, vrrum illa aequatio non fine 

 huius fubfidio refolui poffit. Qiiod fi in genere praeftnri 

 poflet , liaberetur methodus latiffime patens, omnes tau* 

 tochronas in quocunque raedio refiftenti inueniendi ; 

 verum talis refolutis iis tantum cafibus fuccedit , qui- 

 bus fundionera Q^ cura fuis deriuatis ita per s et a de- 

 terrainare licet , \t quantitas v prorfus ex calculo ex- 

 terminetur ; tum enim cuiuscuoque ea fuerit naturae , 

 quae quidem aequatione principali dcterminatur , quo- 

 niam non amplius in calculo ineft, acquatio refidua de- 

 finiet quantitatcs p et ^, yndiQ oh dx-pds^ti cip~qds, 

 natura curuae quaefitae determinatur , fi modo quanti- 

 tas a ex ea penitus abierit , \ci vfu venit in exemplis 

 fupra allatis. 



ap, Facilc autem perfpicitur, hoc commodum 

 locum habere non poflc , nifi refiftentia eiusmodi cele- 

 ritatis funcftionem fequntur, \'t fit V — k-^mv-^nvv^ 

 tum enim ob \} —m-\-!itw , fit V — UMzrfe — «i;-z; ,. 

 et aequatio noftra induit hanc formam : 



in qua cum nonnifi eadem poteftas ipfius v infit , ea 

 ex caiculo tollitur fola pofitione 2L=r«M, reinanet- 

 que tum aequatio . ab i? liberata ^ ( </ Q- p M 1 4- ^ M - o,' 

 quae deterrr.inat naturnm curuae, quoraodocunque etiam 

 celeritas v' per aequationem principakm determineiur , 

 ita vt eius rcfolutione his cafibus non ir.digeamus ad 

 curuas tautochronas inueniendas. Nifi auttm qu;uuitas 



V-Uy 



