§. 19. Hae duae autem feries eo magis omni at- 

 tentione dignae funt cenfendac , quod multo fint fimplici- 

 ores et concinniores , quam ipfa feries generalis Lamber- 

 tina\ tum vero imprimis, quod nuUa plane via patere 

 videatur ad earum veritatem diretfle demonflrandam. 

 Quanquam enim veritas ipfius feriei Lambertinae iam fatis 

 cft euida: tamen rationefc, quibus demonftratio illa inni- 

 tirur, ad cafum praefeiuium ferierum nuUo modo accom- 

 modari poffunt, in quo vtique infigne paradoxon confpi- 

 citur, quod propofitionem quandam generalem demonftra- 

 tione munire liceat, fluae tamen ad quempiam cafum 

 fpecialem applicari penitus nequeat. 



§. 20. Quemadmodum autem feries gener^lis Lani' 

 .hertina ex acquatione trinomiali 



deriuari queat, alia occafione fufius monftraui, vbi fi- 

 mul fimilem refolutionem ad aequationes quantumuis po- 

 Jynomias extendi. At vero quomodo viciftim feries Lam- 

 bertina ad aequationem trinomialem perduci queat, quae- 

 ftio multo magis ardua videtur; vnde operae pretium erit 

 talem analyfin expofuiffe, quod opus quo facilius fucce- 

 ,dat, fequeas probiema praemittam. 



Problema» 



Propofita ferie LambertiJia ^ vti initio eft euoluta, 

 eius confenfum cum hac aequationc trinomiali: 



^a~^(3 — (a — p)i; .v*"^^^ 

 idocere. 



Selutio. 



