efl aflTgnatat fcilicet S — x", fiquidem qiiantltas x ifla a«* 

 quadone eliciaLiu-; x'^ — Jt^ ~ (a — (3) i; a*"^'^, 



§ 31, Contra hanc rjlutionern obiici pofrct, ae- 

 qnationt inuentae 



(p : (;? - [3) - Cp : (« - a) — (a - (3) 1' Cj) : w 



fortaffe adhuc ahis modis fatisfieri pofle,, praeter valorem 

 (^■}i~Ak\ qund quidem negari nequit, cum huiusmo- 

 di aequationes plerumque plurcs admittere foleant folii- 

 tiones. ^''erum, eriamfi (ufficcre queat i(\um valorem pror** 

 fiT") fatisfacere , atque adeo' ita, vt neque A neque J: ab « 

 pendear: tamcn idem tx principiis Analyfeos infinitorum 

 Cliam fc^uenti modo confirmari potefL 



. §. 32. Cum S — (^:n flt funcTiio ipfius », hac 

 Cfiiantitate variabili afTumtd, ex notis principiis conflat 

 fore 



cp,(«--aj _:5- ^^ -i-^j^ Tm:7;n^^rrr^rfir* *^*^ 



fimilique nwda 



Fiis fubflitutis perueniemus^ ad iflam aequationem differen- 

 tialem infiMitam: 



ex qua quantitatem S erui oportet, 



§. 33. Cum autem in frngnlis huins aeqnationi* 

 terminis variabilis S vnicam vbique dimenjfionem occuper, 



F 3 j« 



