§. 2, Hacc igitnr chorda infinitis modis ad mo- 

 tum concitari poteft , prout ea initio aliter atque alitcr 

 de ftatu aequilibrii fuerit deturbata, dum (cilicet vel ad 

 figuram quamcunque fiierit diduJla, vel fingulis eius ele- 

 mentis cerrus motus impreQus. Omnes autem has varia- 

 tiones tanquam infinite paruas fpedamus, vt inde aUae 

 vibrationes, nifi quae fucrint quam minimae, oriri neque- 

 anr. Hinc fi chorda inter vibrandum habuerit figuram Tab. II. 

 AMB, omnes eius applicatae P M quafi infinite paruae f ig- *• 

 fpedantnr; tum vero ctiam omnes eius tangentes MT 

 ab axe A B infinire parum declinare fupponunturt ita vt 

 anguli PTM fint pariter infinite parui; quae infinita 

 paruit.is cum in fipura rcpraefentari nequeat , nihil ob- 

 ftat , quommus applicatae PM cum anguhs PTM, quan« 

 tumuis m,agnae exprimantur, dummodo cogiremus, eaS 

 pro motu chordae In ratione i ad co diminui debere, de* 

 notante w frad^ioncm quam minimam. Tum vero etiam 

 non ipfi anguh PTM fcd eorum tangentes in eadem ra- 

 tione diminuentur; vnde intelhgitur, etiam in figura fini- 

 ta hos angulos P T M nusquam ad angulum redum as- 

 furgere debcre. 



§. 3. His praemonitis, quia apph'catae PM rc- 

 vera funt infinite paruae, portio chordae AM ab abfcifla 

 APnon difcrepare eft cenfenda. Si igitur vocemus abfcis- 

 lam A P ~ x et apphcatam PM— j', arciis AM ipfi 

 abfcilTae .v aequahs reputari poteft; vnde piindum chor- 

 dae M inter vibrandum fccundum aham direc^ionem mo- 

 veri nequit, praeter diredionem ipfius apphcatae P M,- 

 ita vt in hac diredione alternatim vel ad axem A B ac- 

 cedat vel recedat, idque in vtramque plagam. Praeterea 



P 3 vero 



