Corollariiim i. 



§. 25;. Qiio hanc 'conftrndionem magis aJ Pra- 



Tab. III. xin accommodemus , itcrum triangulo A B C circumrcri- 



'^* '°' batur circulus, vt in figura repraefentatur , vbi recfta 



AF producatur vsque ad circulum in D; et cum fit 



A F. F D = B F. F C r= B F% erit 3/. F D — ^ fl «, vnde 



FDn:~i, ficque haec hnea FD aequatur noftrae li- 



neae F E in figura praecedente. Cum igitur hic fit angu- 

 lus B F D — ^, ex D in BC agatur normalis, quae vlte- 

 rius in E producatur, vt fiat D G =: G E , eritque iun- 

 gendo punda F et E, FEmFD et angulus BFE 

 — BFD — <^, ideoque BFE — 2<^, ficque erit angu- 

 lus AFE— i8o° — 2^, quemadmodum in conltrudlio- 

 ne afTumfimus, ita vt fit F E =: ^ et angulus AFE — ^-vj, 

 vnde du(fla re<fla lE manifefto fit angulus AlEzravl^. 

 Caeterum non opus eft ducere re<flam D E, quoniam 

 puncflum E facilius determinabitur, fi ex pundis B et C 

 circini interualiis B D et C D fiat interfedlio , quae cadet 

 in ipfum puncflum E, quamobrem haec conftrudio ob 

 fummam fimphcitatem longe praeferenda videtur. 



Corollarium 2. 



§. 26. Quemadmodum ambo axes principales in hac 

 conftrudione ad redam lA funt defiuiti, ita neceffc eft, 

 vt fi fimilis conftrudio ad redas IB et IC accommodetur, 

 cadem axium principahum pofitio reperiatur, quae con- 

 venientia ex fohs principiis geometricis non ni(i per 

 maximas ambages oftendi poffe videtur. Quamobrem fe- 

 quens Theorema eo maiore attentione dignum effe ar- 

 bitrort Theo- 



