qua ad centrum L follicitatur piindliim E. Nam in pri- 

 iris, duda Ro aequali et parallcla ipfi BH, oflenfuni eft 

 adiones partiales vis h c aeqiialiter in terminos diftributae 

 B et E, efle debere BH atque E o. Praeterea, vi ab- 

 fohita g m centri grauitatis Cunei proximi F K in binas 

 laterales vires, de more, itidem refoluta, mn fciii- 

 cet parallelam Cuneo FK, atque gn ipfi normalem , vis 

 gn aequaliter iterum diflribuetur in iunfturas F, K, vel 

 E, Q, et proinde a pun<flo E du<fla E N ~ g ;? perpen- 

 diculari redae EQ, punftum E vrgebitur viribus EO, 

 EN, vel, completo parallelogrammo ENPO, vi com- 

 pofita E P. Sunt vero anguli HBG, NEO inter fe 

 aequalcs, atque EO, EN aequantur itidem inter fe, 

 dum quantitate tantum , refpe<flu ad ipfas, infinitefima a 

 fe inuicem difFerunt. Ergo eo, quo ante, modo demon- 

 ftrabitur vim E P in ipfo efiTe propemodum radio circuli 

 EL conftitutam, arque minorem effe vi compofita B I. 

 Hinc confieitur primo, vires centrales BI, EP cfTe infi- 

 nite paruas, eiusdem nempe ordinis ac B G, IG, et iun- 

 duram E vi tangentiali finita E X — r 4- "^ ^-^" '" • , atque 

 centran infinitefiraa EP eodem tempore follicitari, hoc 

 eft ex iisdem eompofita E R. Ducatur modo ex pundlo 

 X reda X V parallela lineae E Q, radio L E produdlo 

 occurrens in V Triangula XVE, LEB erunt fimilia, 

 ideoque XErEL — VE:BE. Efl autem EX maior 

 quam E L. Ergo V E maior erit quam B E. Et efl 

 Bl — BE maior quam EP; eo magis igitur VE maior 

 erit quara E P. Quare compofita vis E R cadet intrai 

 lubtcnfam E Q, atque tangentem circuli EX (§. 4.). Et 

 cxiftcute angulo X E Q infinitae paruitatis diredio vrs 



