cnbus ifliustnodi circuloriim CE, EF, FG, etc. prope- 



modum confiindi cenfentur, cuneoli Fornicis minimi, quos 

 diximus, arcubus hisce circularibus , absquc erroris peri- 

 cu!o, referentur. Hisce pofitis, fi cuiuscunque pondusculi 

 vim abfDlutam in pundo occurlus L lineae dircdlionis 

 cum (ubicdo cuneolo F G colligi concipiatur, dudis ver- 

 ticali Lh, eandem vim abfolutam exprimente, atque hg 

 ad radium osculi LI normali , vel cuneo FG parallela, 

 facile videre e(t fore 



L h : h g — L l -.1 fi — L p : p q — L p : L f, 



hoc eft in gcnere, vt normalis ad curuam in L eft ad 

 ordinatam pundo L refpondenteir, Quare exiflente cu- 

 iuscunque norma!is expreffione generali y v (d x i_^-_dy^^ qj^i^ ,, 



vis abioluta in quolibec cuneolo infinite paruo ad vim fe^ 

 cundum cunei direc^ionem , vt 



y^[.ix\-i-j.y2x ■j^V{(/x'-+- dy) : d x. 



Cum autem vis cunei abfoluta Spatiolo F S ; G, vel fado 

 aequctur F S x t x , pofito 



ZBzza, ZixzziZ^ B a — x, ¥a—j, erit 



t X— d y , V S — a -^ X — z , ideoque 

 FS.tx — [a-\-x-Zjdy. 



Qnare 



y (^ X' -h dy') :d x — {a -^ X — z)dy: Vim Y G, 



qnae propterea erit 



fj_-f- X — 2.) d X d y 



Definira itaque pro quoiibet cuneolo in genere vi im* 

 pellente in ipfa cunei diredione, fimili , quo ante, modo 

 deraonftrabitur, vnamquamque impulfionem tangentialem 



compo- 



