miflb adfcribenda fit, mearum partium effe iudfcaui, ea 

 in auibus tum erratum eft corrigendi , fimulque materiam 

 hanc omni qua fieri potefl: exaditudine tradandi ; quo 

 fcilicet nuHum dubium animis Aftronomorum infixum 

 refideat, quin diuerfis iftis Methodis pro boc indituto 

 traditis, condufiones inter fe conformes et amicae inue- 

 niantur. 



§. 2. Inclinatio orbitae Veneris ad Fclipticam 

 quum valde fit parua, facile quidem intelligitur in hoc 

 negotio huius inclinationis confiderationem plane feponi 

 pofle, adeoque quaeftionem ita tra<ftari poffe , quafi Venus 

 orbitam fuam in ipfo plano Eclipticae defcriberet. Sup- 

 ponamus igitur loca Solis, Veneris et Teihiris, refpe<5li- 

 ve per htteras S , V et T defignari, ducflaque hnea SX 

 T XVIII, ad quam loca Veneri;» et Tclhir's , coordinatis V U , SU; 

 f«g- 5. TX, SX referantur, dicantur hneae SX — jr; TX— >*; 

 ST-u, S V -v; VTz:?y, anguli TSXz:(D; VSX-x^ 

 et VST~p; tum vero maflae Sohs, Veneris et Tel- 

 luiis refpediue httcria S, V et T exprimantur. 



§. 3. In Syflemate igitur trium horum Planeta- 

 rum, primum liquet, terram ad Solem vrgeri, fccundum 

 diredionem T S vi —~, tumque ad Venerem fecun- 



dum diredionem VT vi — — . Atqui quum in noftra 



disquifitione Solem in quiete fupponere conueniens fit, 

 •virts quibus Sol , ab adione Veneris et TclUiris afficitur, 

 contraria diredlione in Teliurem transferemus , vnde du- 

 €ta linea TP ipfi SV parailela, Terra vrgtbitur fecun- 

 dum TP vi— ^ et lecundum TS yizi -—', adeoque 



in 



