9 8 



Ponamus jam , ut ad solutionem problematis nostri redeamus, 

 a zz: m , b zn 2m , c zz: dm quo facto ultima aequatio S. 11. in 

 eara transit, quae $. 9. evoluta est. Aequatio autem centri elliptica 

 est . m dénotante anomaliam mediam ab aphelio computatam , 

 — (2 e — | s 3 -f- £ ? 5 +) sin. m -f- (J ef — g s 4 ) sin. 2m — 

 ubi ? exceniricitatcvn désignât, semiaxe majori uriitati acquale posito. 

 ïndicata nunc anomalia vera per w positoque A ~ /n — u, habe- 

 bimus aequationes conditionales pro dctenninandis vad'iis a. (3 V 

 epicyclorum scquentes 



£ — a*j3 H- i j3" -(- ay - 5 - f * — f Q é 



î _ a 3 |3 + ce 2 y + a(3 2 — a 5 ~ (3y + s == 'g- 7 J etc. etc. 



quae aequationes , si lubet , etiam ad altioves excentricitatis potes- 

 lates produci possunt. Hine demum valorcs quantitatum 7 , j3 . . 

 facili negotio eliminantur. Ad quartam usque excentricitatis potestatem 

 progredientes habobimus 



radium circuli primi zz: 1 



ita qùidèmV^ut motus ellipticus ad quartam usque excentricitatis 

 potestatem per quatuor epieyelos exacte repraesentetur. 



E x e m p 1 u m. 



Sit e zz: 0.01 ideoque aequatio centri éllipfîca 

 „ m — a zz. 4125 / 35 sin. ni — 25 7S sm/2/u -f- / 2 2 sin. 3m 

 quae pru m—Aîr exlubet iu zz: 44° 11'' 4 8 6 



