520 



I 



Ouod in gemma eà, de quà agitur, deprehenditur scripturae 

 Cuficae gcnus , nullis quidem ornamentis , quibus temporis decursu 

 hanc scripturam obruere coeperunt , anctum est , quid ? quod anti- 

 quam ejus naturam -redolet, nec adeo longe abest ab illà, quam in 

 antiquissimorum praesertim numorum Umaijadicorum elogiis aliisque 

 nonnullis monumentis admiramur, simplicitate et elegantià. ( 2 ) Ni- 

 hilosecius multis magnisque hic titulus obstructus est difficultatibus. 

 Nimirum inscriptio non , ut vulgo solet, mevum nomen posscssoris, 

 vel vevsiculum aliquem Koranicum , sed sententiam aliquam fortasse 

 a poè'tà nescio quo mutuam sumtam comprehendit. Ligata oratio 

 quum in quavis fere linguâ, ut ut scriptura,. quà exarata est, quam 

 maxime distincta et perspicua sit, majores quam soluta, lectori ob- 

 jicere soleat difficultates tum a vei'borum structura , tum a vocabu- 

 lis , raris illis saepe et in oratione pedcstri insolitis ("alias caussas 

 ut taceam), duplo majores objiciat oportet in scriptura adeo ambi- 

 guâ , qualem Cuficam esse novimus. Inde fit , ut qui Cufica inter- 

 pretandi leges religiose observet , hune nodum difticulter expédiât, 

 et licet probabiliorem , quam alii ante ipsum , deprehendisse sibi vi» 

 deatur interpretationem, eam dubitet unice reram praedicare. 



Ea autem primaria Iex titulorum Cuficorum interpreti tenenda 

 est, ut quam tenacissime inhaei'eat ductibus antiquis eosque singulos 

 solvat transferatque in recentiores i. e. Neschicos, a vocabulis sibi 

 quidem notioribus exordiens. Id ut rite facere queat, non sapiat e 

 solis tabulrs, in quibus nonnulli viri docti Alphabeta Cufîoa reprae- 

 sentàrunt. Sunt ea fere ex Korani exemplis , vel etiam ex munis 

 petita nec adeo multis nec quà actate , quà patrià satis distinctis. 

 Imo vero ipsorum monumentorum , quotquot hujus generis oculis 

 Ufiurpare datum est , accurato studio , et characteris Culici diuturno 

 usu subactus sit oportet , ejusque indolem pro variis temporibus, 



( 2 ) Ea vero hujus cliaracteris indolcs est, ut hanc geramara quae pafria, quae aetas tuTcrit, 

 dciinire ailiieile »it. Puto tamt-n eam sacculo a FUgà quifctQ posteriorera non esse. 



