COGITATIONES VHTSIOIOGIC AE, aps 



Sedio 2. 



T)e a&ione et virikis Cordis. 



§. 19. Diim in caufllim, quae fiinguinem ex cor- 

 de expellit, inquirimus: fedulo abftjnebo, ne coufiderando 

 momenta Iiypothefium explofiirum de ebullutione , fer- 

 mentatione, flammula cordis etc. tempus inutiliier teram, 

 quod meditationis genus pro peccato philofophico femper 

 habendiim duxi. Eft enim modus alius magis rationalis, 

 qui accuratius expendi meretur , et qui in adione cordis 

 confiftit. 



§. 20. Cordis flutem a^io hac fere ratfone (e ha- 

 bet, Yt ventriculorum latera, quibus cauitates iJHus ad ple- 

 nitudinem vsque repletae terminantur, propius ad fe acce- 

 dant, et harum ipflirum cauitatum capacitatem minorem 

 cfficiant, quam vt priftina (anguinis quantitas in illis con- 

 tineri queat: cuius efFedus igitur proximus ille eft, vt id, 

 quod contineri non poteft, extra cauitates cordis aliorfum 

 exprimaturo 



§. 21. Haec a&iofiis idea (f 20.) non nifi phae- 

 nomenis fuperftrudla a nemine in dubium vocatur : fed 

 cx diuerfb confiderandi modo diuerfae quoque aeftimatio- 

 nes virium illam adlionem producentium obortae funt, 

 quas l^itis graphice lurinus perftrinxit, qiiarumque defedus 

 praecipuos indicauit. Ceterum fi nojira methodus ad 

 veritatem et naturam magis accefTcrit , aliorim fententiis 

 damnandis ac refutandis immorari eo ipfb fuperfedebimus. 



