cocmTioms thtsioiogicae^ 295 



corpore A in qniete fubfiftente, nihilominns totum corpus 

 B motum fuum, pro \irium excitatarum quantitate conti- 

 miat. Adio igitur cordis non in percuflione, \el fimplici 

 quodam i(flu confiftit : fed nulla comn.odiore et magis 

 propria appellatione , quam Triifioms voce infigniri pot- 

 efl: ; quae quidem Trufio , ejl cmitinuata et temporlbus ivfi- 

 nite paruis per Jummam Jpatlolorum infinite paruorum npe- 

 tita emboU ad fluidum (fme , fa[ta applicatione , Jaterum cor- 

 dis adjanguinem) mouendum applicatio \ et quantitas Trufio- 

 nis ejl quantitas et Jumma omnium i&uum , quibus vis cor^ 

 dis per Jpatium datum , tempore dato , Janguinem oppofitum 

 in motmn egit. Si quis autem efl: , cui haec trufionis vocula 

 non arridetj et qui prejfionem fubftituere malit; illi noH re- 

 fragabor: modo per illam non intelligatur nuda et mortua 

 foUicitatio ad motum , fed per quam motus adu producatur 

 talis, qualis in data definitione noflra detcrminatur ac re- 

 ftringitur. 



^. 24. Qiiando cor acftionem fiiam excrit (§.20.), 

 illius volumen fecundum omncm dimenlionem decrefcit; 

 ablbluta autem adione ad piiftinam extenfionem reduci- 

 tur. Atque haec dimenfionum variatio reciproca per vi- 

 ciflitudines aequabiliter ad fenfum continuatur. Ea autem 

 proprietas, qua fibrae certa vi dilatatae feu tenfiie, fub- 

 lata illa vi ad priftinam figuram redeunt , non aliunde 

 prouenire fcitur , qiwm ex eo , quod fint elafticae. Vis 

 igitur cordis eji Elajiicitas cordis. 



§. 25. Qiiia Cordis adio in eo confiftit, vt latera 



ventriculorum propius ad fc accedant , atque iterum di- 



moueantur (§.20.ji Vis ventricuH cuiuslibet ejl elajlicitas 



Jom.VlL Q^q late- 



