

=1 ) 30 f 



vnde cum fit ^ — y^±£2L, euidens eft fore (3 — ^ — i, cx 

 quo pulcherrimus confenfiis inter ambas formulas elucet. 

 Ex his exemphs intelligitur aequationem generalem fupra 

 inuentam hoc modo per fadtores repraefentari poffe: 



(.ib-hc(.x + y)) {a( X -t- y) -i-ib x y) 



(.0 — c xy ) - 



Ceterum confideratio harum formularum haud iniucundas 

 fpeculationes fuppeditare poterit. 



§. 23. Sequenti autem modo forma illa integra- 

 lis inuenta: 



(ib-h c( x-\-y))(a(x-t-y)-\~i hxy) r* 



(a — cxy)^ 



ftatim ad formam fimplicifrimam reduci poteft ; fi enim 

 eius facflores ftatuamus 



ib + c {x-i-y) — p g|. a( x-hy ) + ibxy — q 

 a — cxy u — cii.y ^ 



vt effe debeat P Q = ^, erit 



aV-cQ — iijL^^li^ —^h vnde fit Q — ?2:=il-^, 



^ — cxy ^ c' 



licque quantitati conftanti aequari debet haec forma: lZ2--zJA?. 

 ex quo patet, etiam ipfim quantitatem P conftanti aequari 

 debere, ita vt iam aequatio noftra integralis fit 



-''+°^'-^^' — C, vel etiam lli+>i±^*-2 - C. 



a—cxy ' c — (.xy 



Alia folutio faciliima eiusdem aequationis 



i£ 1 12 Q 



§. 24. Poftrema redu(ftione probe perpenfa, com- 

 perui, ftatim ab initio ad formam integralis fimplici(fimam 

 perueniri pofte, atque adeo non necefle efle ad diiferentia- 

 lia fecunda afcendere. $\. enim vt ante ponamus x -^-y 



