Tnde extrada radice obtinetur forma integralis in theore- 

 mate primo aflignata. 



§. 57. Sin autem hoc modo alterum cafum ae- 

 quationis 



^ * 4. ±1 — o 



eiioluere velimus , peruenimus ad hanc aequationem: 



g o o-f-^ " f> fx -i- y) -^- ^h h-i-t a c ) xy~^- Tbc x y(x -+- y) -(- 7 ccx x yy 



,x -yj' ' 

 g 'a -t- h ■■ -t- c x-x) (n — t- by -j- cy y) a 



" u -jf, — -^' 



quae euoluta praebet £^zz—iac, haecque aequatio mani- 



fefto efl: abfiirda , ct nihil circa integrale qiiaefitum decia- 



rat , cuius rationem maximi momenti erit perfcrutari. 



Infigne Paradoxon. 



§. 58. Cum huius aequationis differentialis 



VX ^ V Y 



integrale in genere inuentum fit 



cafu autem, quo ftatuitur 



y \ — a -\- b X -^- c X X QtV Y — a -\- b y -{■ cy y 

 aequatio abfurda inde oriatur, quaeritur enodatio huius 

 infignis difficultatis ac praecipue modus, hinc verum inte- 

 grahs valorem inueftigandi. 



Enodatio Paradoxi. 



§. 59. Quemadm.ndum fcilicet in Analyfi eiusmo- 

 di formulae occurrere folent, quae certis cafbus indeter- 

 minatae atque adeo nihil plane lignificare Yidcntur: ita 



hic 



