fumto autem /=7, 50, fnmma prodiit pofitiua =0,0318, 

 •vnde cfmcludimus, verum \alorem pumae radicis efle 

 t n: 7, 840, cui in curua refpondcre debet applicata maxi- 

 ma. Dejnde, quia ex figura colligere licct, lequens mini- 

 mum cadere inter /—50 et / — 60, iurtituto calculo pro 

 t ~ 60, prodiit fumma leriei /=4-0,1144: atprot=50 

 prodiit lumma — — o, 1791 ; vnde tuto concludere licet, 

 ipfum minimum refpondere abfciflae ;— 56, 10. 



§. 15. Pro fequente maximo eruendo faciamus 

 calculum pro abfciffa /—150, hincque feriei fumma re- 

 peritur =: — o, 0244 ; at vero, fumto /=145, prodit 

 ^ o, 2j56\ vndc concluditur , maximum iOud conuenire 

 cum / — 149, 59. Nimis autem operofum foret iftum cal- 

 culum vlterius profequi ; verum ipfa aeqnatio fuppcditat 

 certam rationem , fequentes valorcs ipfius t fatis exadc 

 colligendi. Cum enim aequationis fecundus terminus fit 

 ;;, patet , fi literae a, (3, y, $, denotent omnes radices 

 ipfius t, tum neccflario efle debere ^ 4- ^ -f v +5 + etc.z:^ 

 Practerea vero rationes non defunt , quod illae radices «, 

 [3, y, 5, fecundum legem fatis fimplicem progrediantur et 

 earum difFercntiae fecundac pro conflantibus habcri pofllnr. 

 Quamobrem cum tres primae radices inuentae fint a = 7, 84; 

 p— 56, 10 et y— 149, 59, differenriae primae funt 

 48,26; 93^49; vnde oritur differentia fecunda 45,23. 

 Hinc igitur, quousque libuerit, loca maximorum et mini- 

 morum continuari poterunt. £a paradigma : 



Jaa Acad. Imp. Sf. Tom. 11 P. 7. V Diff, 



