diffcrentiae fccundae quafi fint aequalcs. Sunt vero dif- 

 ferentiae primae 19, 5<5» 21» 39 i **^ 48, quae parutn 

 a numero 20 difcrepant; fin autem ditferemias fccundae 

 admittere velimus, eae propemodum vnitati aequdes lUtui 

 poflTunt. Ceterum pro inllituto noftro parum retlrec, fiue 

 valores, pro litteris a,(3,y, 5, etc. exliibiti, fint ad amus- 

 fim exadi, nec ne, fi adco calculum vlteriiis profeqiii vcHe- 

 mus ; verum cum inde nihii planc ccrti circa Faiadoxon 

 incmoratum concludere valeamus, atque etiamunnc in dubio 

 fit relinquendum, vtrum curua noftra alicuhi ciim axe con- 

 currat nec ne, hanc Analyfin, quippe qnae fola nihil de- 

 cidere videtur, deferamus, noflramque quaertionem ex prin- 

 cipiis Mcchanicis examinemus. 



Examen eiusdem Paradoxi, ex Principiis Mcchanicis 



petitum. 



§. 17. Confideremus columnam quamcunque, cy Tab. ITI 

 lindricam, determinatam A B, qnae fub dato pondcrc, quod '''S-+' 

 fit 3:: P , corruat. lam loco huius ponderis kibdituatur 

 alia columna A P, eiusdem diametri , cuiiis longitudo fit 

 znp, quae ergo , illi cohimnae fuperimpofita , evndem ef- 

 fedum erit praeftatura, et columnam A B ditfringet. 



§. 18. Quanquam autcm hoc modo obtinetur co- 

 lumna quafi vnica P A B, fub proprio pondere (uccumbens, 

 tamen hinc quaeftio noftra non conficitur. Quoniam enim 

 haec coUimna in A quafi eft diffecfla, dubitari omnino ne- 

 quit, quin tahs cohimna , fi continua, multo plus roboris 

 effet habitura. Accuratius igitur cxaminemus , quomodo 

 continuitas ambarum columnarum impedire pofllt , quo 

 minus inferior columna AB frangatur, cum tamen hic 



V a eflfc- 



