quae crgo pro flatii aeqiiilibrii debet acqiiari qiiantitati 

 conftanti, quam defignemus littera C, atque hoc modo pro 

 figura, quam mare accipiet, flatim nancifcimur iftam aequa» 

 tionem finitam atque adeo algebraicam: 



V(aa— iareo/.45-+-rr)'^ aa ■^{hb — 2T r co^T^vl/ ^rr) 



, PprcoXvl/ 

 ^^ 6/ij • 



Hinc igitur praefiantia huius methodi , principio minimae 

 adionis innixae, dariflime elucet, cum nobis ftatim aeaua- 

 tionem algebraicam pro fiatu aequihbrii maris fit largita, 

 dum olim ifta determinatio per calculos moleftiffimos, ex 

 hypothefibiis precario afllimtis, dcriuari debuerit. Hi enim 

 calculi plerumque abftrufiftimas fedionum conicarum pro- 

 prifctates requirebant , fimulque ita erant comparati , vt 

 nullo modo pateret, quomodo ad aequationem algebraicam 

 perueniri poflet, nifi adhibitis approximationibus. Hic au- 

 tem nulla adhuc approximatione fumus vfi. 



§. 10. Nunc autem facillime eas approximationes, 

 quae ad fcopum noftrum erant accommodatae, expedire po- 

 terimus. Cum enim diftantiae a et b fint praegrandes ra- 

 tione radii C Z zi: r, euoluamus in genere hanc formulam 



irraiionalem: (flfl — fl) % quae praebet fequentem feriem : 



Nunc igitur pro Sole habemus XI :^ a^ r cof.Cp — r f, vn- 

 de elicimus 



L — '- A- !li^ LH ( \ — rt rnr (h^ \ 



y(aa — 2orco/.<I)-(-rr) " ^ TT" la' ^ ^^.Vl.^^Jj 



-^(3-5cof.Cl)^), 



S 2 fimili 



