f 16. Cum aiitcm aeqiiatio vlcima quarti gradii?, 

 ad qiiam pertisimiis, pliircs habere qiieat radice? .v, vide- 

 amus quomodo cx iis eam, quae reuera locum habet, di- 

 ^nofcere valeanuis. Hunc in finem in fubfidium voce- 

 inus tertiam quandam obferuationcm , qua tam longitudo 

 quam latitudo cometae fuerit detcrminata, atque pro hoc Tab. X. 

 rempore ex orbita iam cognita quaeratur locus cometae ^''S- ^v 

 in fua orbita, qui fic V, ita vt pro hoc tempore innotes- 

 cat tam diftantia Comctae a Sole S V, quam anguhis fcu 

 argumentum latitudinis ^ S V. Ponatur igitur diflantia 

 S V — 17 jet anguius ille ^ S V = >]. 



§. 17. Nunc igitur in plano ech'pticac iterum fit Fig. 4- 



redla S ^ iinea nodorum cometae, ac pro tempore ter- 



tiae obleruacionis verfetur Terra in t , fitque diftantia 



S t ~ b. Sit iam verus cometae locus in z^ vnde ad pla- 



num echpticae demittatur perpendiculum z x dudlisque 



retflis t .X u et t z , qnia tam longitudinem quam latitudi- 



nem cometae obferuatam efle alfumimus, hinc innotcfcent 



anguli Stu et t u z. Ac fi dn«5la intelligatur reda S js, 



ctiam cognitus erit angulus ^Ss-v), cum ipf^ diftantiae 



Sz — v. Vnde fi ex puncfto j»r ad hneam nodorum ducatur 



normalis .v p, iungaturque recfta p z, erit p 5; — 'y fin. vj et 



S p rr 1; cof. 7) , hincque innotefcct ipfum pundum a*, ideo- 



que et reda tx hincque porro pcrpendiculum zx, ex 



quo definietur inclinatio orbitae cometae, fiue angulus 



X p z. Simul vero patet, fi calculus hoc modo inftituatur, 



nun folum inueniri poffc inclinationem orbitac ad eclipti- 



cam , fed etiam facile iudicari pofle, vtrum dcterminatio- 



nes ex theoria deducflae, fcilicet diftantia v cum angulo >), 



congruani cum quantitatibus per obfcruationem datis nec ne. 



li 3 §. 18. 



