tellitiim, qnae aiitcm extra eos motiim fiium abfoluunt, 

 intcr planetas principales referri conncniet, 



§. 2. Qnanquam autem in ipfis his limiiibus mo- 

 tus exiftcre poteft maximc rcgularis , quippc qui in cir- 

 culo vniformiter peragerctur : tnmcn hic fe maximum 

 paradoxon obtulit, in hoc confiftens, quod fi motus Yel 

 minime ab ifta regularitare difcrcpaucrit: in eo ftatim ma- 

 ximae perturbationes fc admifceant, quas nullo adhuc mo- 

 do in Aftronomia vfitato ad certam lcgem reuocare lice- 

 at. Ncquc enim his cafibus tales perturbationes more fo- 

 liro per certas tabulas aequationum , proxime faltem, re- 

 praefentari poterunt , quaecunque etiam talium tabularum 

 argumenta in fubfidium vocentur; atque hae perturbatio- 

 nes eo erunt maiores , quo propius huiusmodi motus ad 

 ipfos iimites defignatos acceffcrint. 



§. 3. Hinc intelligitur, tria genera huiusmodi mo- 

 tuum maxime perturbatorum conflitui debere , quoram 

 primum ea compledatur corpora, quae totum fuum mo- 

 tum intra limitcs defignatos circa planetam pcimarium 

 abfoluant, quae ergo ad claffem Lunarum feu fatcUitum 

 referri oportet. Quae autcm corpora extra fphaeram lu- 

 narem feu fatellitiam non procul a limitibus motum fuum 

 circa Solcm abfoiuunt, ea fine dubio planetis principalibus 

 annumcrari debebunt, etianifi eorum motus tantoperc pcr- 

 turbetur, Tt nullis plane aequationibus ad certan\ 'egcm 

 reduci queat. Tertium denique gcnus eiusm< di compre- 

 hendet corpora , quae ita obliquc moueantur , \t modo 

 ex fphaera lunari egrediantur, modo fe iterum in eam 

 immergant; talia enim corpora aiio temporc tanquam fa- 

 Acia Acad. Imp. Sc, Tom. IV. P. I. N n tclli- 



