<^.^ ) 87 ( ^?S<- 



§. 4. Quodfi autem duae tantum huiusmodi for- 

 mulae, vel adeo tres proponantur, quae quadrata reddi 

 debeant, per praecepta communia methodi Diophanteae 

 negotiiim difficillinie confici poterir, etiamfi quis maxime 

 prolixos calculos expediuerit; vnde intelligitur , fi qua- 

 tuor pluresue tales formulae ad quadrata reducendae pro- 

 ponantur,. fohitionem ne tencari quidem pofle. Tanto ma- 

 gis igitur erit mirandum, quando omnium harum feptem 

 forraarum redudionem ad quadrata vnico quafi labore af- 

 fignabimus. 



Sorutio Problematis propofiti. 



f. 5. Totam autem folutionem ex duabus tan-- 

 fum prioribus forraulis deduci pofle ohferuaui , quemad-^ 

 modum ex fequenre Analyfi intelligetur. Facile autcm 

 apparet, primam formuiam xxyjf — zzvv quadratumi 

 rcddi, fi AimatJir xy — zv^-^-^^YT^r ^""^ enim: huius for- 

 mulae radix erit =: -^-^Llll^iiiil , quae igitur aequalis erit: 



quantitati I (x x~{~y f — z z -\- v v).- Simili modo fecm?- 

 dk formula euadit qiiadratumj fi fumatur 



tum enim eius radix erit 



yj!^^::zliy - ■ [x * 4- zz:-yy 4- v v)\ 



ex quibiis conditionibus iam hquet, omnes qnatuor quaiv* 

 titates of, jy, z^ Vy determinari. poffe,. ita vt non opus i^C 

 ad rehquas formulas refpicere.- 



§. 6, Cum igitur fit 



rSS 



prior 



