(4P) 



quae ergo exprefllo manifedo determinatiim valorcm indicat , 

 quicunqiie numerus, fiue integer, fiue fradus, pro n accipiatur, 

 propterea quod hi fadores continuo propius ad unitatem ac- 

 cedunt , id quod clariffime patebit ex forma fadloris infinitefl- 

 mi, quae eft 



n -h i \i~i-i-a/ 



cuius valor, ob i rz: oo, manifefto eftrzi, quandoquidem prac 

 i abiiciuntur adieda «, a et a, — i. 



§. lo. Haec forma iam egregie conuenit cum ea, quam 

 initio commemorauimus, quippe quae, fi poteftates exponentis 

 n coniungantur, reducitur ad hanc formam : 



A : « = ^ (1)". -^ ay. -^ (±)\ etc. 



« -f- I \i/ n -i- 2. \2/ « H- 3 \3/ 



ad quam modo inuenta redigitur, fumendo a — i. Ex quo in- 

 telligitur , formulam, quam niinc inuenimus , multo gcneralio- 

 rem efle, dum loco a alios quofuis numeros accipere licet. In- 

 terim tamen nullum cft dubium, quin ambae formulae pro om- 

 nibiis valoribus ipfius n eosdem valores exhibeant. Id faltem ex 

 fupra fadis euolutionibus, pro numeris integris, fatis eft euic- 

 tum, dum verbi gratia prodiit A : 3 — i. 2. 3, quicquid ctiam 

 pro a acciperetur. 



§. II. Quod autem quantitas litterae a plane non 

 afficiat valorem ipfius A : « , id primo inde intelligi poteft , 

 quod omnes poteftates ipfius a, vsque ad infinitefimam , fe 

 mutuo tollunt ; tum vero etiam hoc modo oftendi poteft , fi 

 loco a fcribatur alius quicunque valor p, tum pariter fore 



» -+- I \ (3 / « -+- 2 \i-t-j3/ «-H3\2- 

 Noua A6ia Acad. hnp. Sc. T. VIL G 



