=(101) = 



quae forma quemadmodum ipfi P aequetur per partes videa- 

 mus. At eft 



y.Tt-»-I 



« -+- 1 

 qnod cum primo termino ("eriei, §. 2. pro P inuentae, conuc*^ 

 nit. Tum vero fumatur 



II. -/a) x^-^y d X -f Cj) x""-' y df , 



hinc ex parte priore, fumto j conftantc, oritur integrale 



-( - ) JJy 



\ 2 / n — i 



ex parte vero pofteriore, fumto x conftante, orietur -(j)x^~~^^ , 



quae duae expreHlones manifefto funt inter fe aeqnales , fcili- 



cet — — 5 jr""' j y. At vero fecunda pars ipfius P eft 



quae ob CL^) — ILJ:-' . ? manifcfto fit — ^.v" — 'y/. Sumatur nunc 



IIL /(?) Jc"- V' ^ Jf -i- il) x''-'^ dj, 

 Hic ex parte priore concluditur integrale — 1- (") v'*~2j''',- ex 

 parte antem pofteriore K^j) x^ — ^j*^ Quoniam igitur eft(^)r: 

 Qjlizl^ hae duae formulae manifefto funt inter fe aequales, et 

 inte^rale erit 



4 V 3 > "^^ . > 'I • -^ — • — — • 4 -^ J • 



Pars tertia autem formulae pro P darae eft — 1_ . (^^) -v"— Vj 

 qua ob ( "-ti ) =: LitJ . ? . ?j:^ . 'L^ manlTefto iUi eft aequa- 



lis. Simili modo conuenientia fequentium membrorum ipfius 

 P oftendi.ur , fimulque fjcile intelligitur pari modo confenlum 

 formulae Q oftendi poffe. 



§. 4. Quoties igitur exponens n eft numcrus integer 

 pol iuu'*, veiitas noftrarum formularum manifcfto in oculos in- 

 curri:. Verum fi n fueric ■vel numerus nejjaduus vel fradus , 



N 3 tuni 



