(95) === 



et f — I ; vnde ex noflro theoiemate feqiiitur haec relutio : 

 (2, 2) (4, i) — (2, i)(3i 2), quae forma mauifefto oritur 

 cx cladc prima, fi ibi termini priores cuiusquc characfieris vni- 

 tatc augeantur j id quod etiam inde intelligere licet , quod 

 omnes termini priores litteram a continent , qua vnitate aucla 

 proceflus femper fit ad cluffem fequentem. 



§. 14. Deindc vero hic quoque ftatui potcfl: Z» — 3 , 

 vnde fit azzzx\ at vero littcra c iam duos valores, vel i, vel 

 2 fortiri poteritj priorc cafu, quo i" =: i, prodibit ifta aequa- 

 tio: (i , 3) (4, i) ~ (i, i) (2, 3); alter vcro cafus, quo 

 r~ 2, praebet hanc aequaticnem: (i, 3) (4, 2) — (i, 2) (3, 3). 

 Sicque haec clalfis omnino fequentes tres relationcs contLnebit: 



1°. (2, 2) (4, i)=r(2, 0(3, 2), 

 2°. (I, 3) (4, i) — (i, i)(2, 3), 

 3°. (i, 3) (4, 2)=(i, 2) (3, 3). 



III. Euolutio claffis 



qua a-\~b — s, 



§.15. In hac igitur clafle primo occurrcnt tres rela- 

 tiones pracccdentes, fi modo termini priores cuiusque charac- 

 teris vnitatc augeantur: hinc enim cafus exfurgent , quibus efl 

 vel Zr — 2 , vel b — 3. De nouo igitur hic acccdcnt cafus , 

 quibus ^ — 4 et «— i, vbi crgo crit vcl t- — i, vel r = 2, 

 vel c=:=3, quibus ergo tribus cafibus euolutis omnino in hac 

 claffc fcx contincbuntur ralationcs , quae erunt: 



i^ (3, 2) (5, i)=:C3, i)(4, ^), 

 ^°- (^, 3) (5, I) — (2, i)r3, 3), 

 3°. (2, 3).(5, 0:=:(2, 2^(4, 3), 



4*. 



