= (1^3) = 



omni:i, qu:ie circa Imnc motiim defidcran pofTunt, felici fucceffu 

 dcterminauimus. 



§. 2S. Quoniam pro Httera m duos limites inuenimus, 

 quos transgredi non licet , quorum alter efl: w = o , ideoque 

 X = I et « r — A A,- alter vcro, quo ;;/ r= i, ideoque X = o, 

 .hincque A = o: operae pretium crit hos duos cafus extremos 

 feorfim cuoluerc, quandoquidem reliqui omnes inter hos con- 

 tinentur. Facile autem inteUigitur his duobus cafibus calcu- 

 lum mirum in modum contrahi dcberc; vnde eorum folutio- 

 nem immediate ex aequationibus differentialibus deriuabimus. 



Euolutio cafus quo m = i fiue A = o. 



§. 29. Quia hic eft A=:o, pofterior aequatio, fupra 

 integrata, nobis ftatim praebet v v d & — n(dv — d$)^zo; 

 vnde fcquitur d $ - . "^'" ., cuius integrale eft & =>/;fx Atang. ~ ; 

 vbi conftantem non adiicimus , quia nihil impedit , quo minus 

 initium ibi ftatuamus , vbi eft c ~ o , ficque enim quoque 

 fponte fiet ^ — o. 



§. 30. Quod iam ad elementum temporis d t fpedat, 

 id ex pofteriore aequatione ncutiquam concludere licet, ideo- 

 que prior aequatio in fubfidium vocari debet, quae, ob 5 1; — 

 -^ ^ — -vjvjjv jpjjuet iTai^ic formam: 





■ n-vv^v^ _ — r 3 ^% 



( n -4-1] T) li ~ 



quae contrahitur in hanc : "'"^^'"' — T 3 /% ficque erit 3 / t/ T 

 — vdvvn_ cuius integrale eft // T — ■/;/(;; -f- 1; i') — ;; , 



V : n - 



fiquidem initio, quo ;~o, aflumimus forc etiam i' ~ 0. 



