«* **¥.% ( ) ^:4<- 



fertatjone tradita funt , neceflaria cfTc poterunt. Et 

 primum quidem multo exaAiorcm heic proponere 

 conftituit demonllrationem infignis iftius Theorema- 

 tis Eukriafii ) quod ipfum quafi fundamcntum tot us 

 huius dodrinac cenferi potclt , quam quae in priori 

 Diflertationc occurrit, et de qua obferuat, eam haud 

 leuibus dubiis eflc obnoxiam, quum contra hacc iani 

 allata fummum prae fe fcrat rigorem. Deinde for- 

 mulas recenftt , quae integrabiles efTe dcbent , -vt 

 Ibfmulae dxfS dx vel d xfd xfV d x integrabiles 

 fiant. Porro cum in priori diflcrtatione condiciones 

 quidcm expoluiflTet , quibus integrab:litas formulae 

 difFerentialis duplicatae /'/"V ^.v ^/ continctur , iam 

 quoque tradidit conditiones quae locum halere de- 

 bcnt , vt huiusmodi forinnla duplicata bis vd tcr 

 ctc. fit integrabihs , hoc cft yt ffd x d y ffV d x dy 

 \el ffdxdyffdxdyff\dxdy vera fint inte- 

 gralia , quae regulae maximam hnbere poffunt vtili- 

 tatem , quando disquircndum, an huiusmodi formula 

 difTcrentialis duplicaia integralc finitum admittar. Ft 

 hinc quidcm iam fiicile concliiditur , quomodo eius- 

 dcm gencris conditioncs dctegi pofljnt , pro formulis 

 diffcrent ;vhbus triplicatis , vel adco comphcatiorilrtrv 

 Q;.iod autcm imprimts fpedat ea exempla , quae ad 

 do^rrnnm dc crixeriis integrabilitatis ilJuftrandam hcic 

 vt\hvx fant , in iis proponcndis itu \erfatus cft CI. 

 Aihflor , VI primum eiusmodi adducat formulas dif- 

 ftrenniaks duarum variabilium a*, r, fluac pcr fc in- 

 ret^rabiPcs fnnt , deindc progrediatur ad fofn.nlas tJif- 

 ftrentiaks quae Ijcct ptr le intc^rabilcs non fint , 



ccrto 



