== (29) == 



decrefcnnt, contra vero ipfius p poteftatcs vnitate crefcunt, fignis 

 alternantibus ; coefficientes autem numerici cuiusque termini 

 conueniunt cum iis , quos iidem termini in euolutione bino- 

 mii eflent habiturae, vel, quod eodem redit, ii omnes permu- 

 tationes litterarum p et s indicant , ita vt coefficiens termini 

 1)" s^ fit — '•-•^ (a-H(3) ^ Hinc erco deduci- 



'^ I. 2. 3 a X I. 2. 3 (3 ^ 



mus transformationem fequentem generalem : 



a — b ' '■ "• 



(X — 3)(X— 4iiX"S ) p% j^— « __|_ ( X— } 1 (X— '^ 1 1 X— g 1 ( X— 7 ^ A4 A>— s 



pSj.x-io_^ etc. 



4 



iX^-sl^X — 6)(X — r)(X"81(X — 9) jyS f X — lo 



I. J. 3. 



§. 8. Quodfi ergo hos valores in aequatlone generali 

 fupra §• 4- data (ubdituamus, aequatio generalis , cuius refolu- 

 tionem hac methodo exhibere licet , taiem habcbit formam : 



I. 2 ^ . 2. 3 -r J. 2. 3. 4 •'^ ^ '^ ■' 



^ 7i(,r>^.l(,t-2l|n-3Mn->) y, ^jJ __ , /, j) x""-' 



X (i' — 4-/> i^H- 3 /) /> J-) Jir"~^ -I- etc. 

 Huius fcilicet aequationis refolutio , quicunque numeri pro p 

 et s accipiantur , femper erit in potefiate , eius quippe radix, 

 poftquam ex numeris p ct s ifii fuerint dcriuati : 



2 2 ' 



n rt 



ita exprimetur vt fit a: — gy6— &i/a ^ 



n n 



Va — >'& 



§. p. Hacc quidem formula vnicam radicem aequationis 

 propofitae nobis largitur, verum tamen facile hinc omnes plane 

 radices eiusdcm aequationis dcducuntur, quarum quidem numcrus 



D 3 efl 



