Laudatio card. Iustinianii qS 



nos usque moerentes habuit, ut non exlguae aut fe- 

 rendae paucorum iaclnrae , sed quorumcumque seu 

 civium, seu ainicorum ac sapientum asperae heu ni- 

 mis aerumnaie, luctuosissimam acerbitatem complora- 

 reraus! Tanto igitur pressi infortunio , quod unum 

 nobis moerori eximendo ac temperandae aegritudini 

 levamen eral, invicem solabamur denati principis fa- 

 ma nieritorum, tum illustrium ac plurlmarum com- 

 meraoratione virtutum, Haec scilicet alte omnium de- 

 fixa mentibus, baec saepius quorumque animis laeta 

 recursans,in omnium piane existìmatione, in omnium 

 cultu llnguisque versabalur. 



Sed id porro, idipsum quod me hodie , veslra 

 cum primis, rei lilterariae moderatores,auctoritale exe- 

 quiarum iuslis indictis, in templi huius praefulgida 

 maiestate, in perillustri doctissimorum virorum fre- 

 quentia, in magna denique omnium expectatione di- 

 centem erigere , viresque addere omnino debuerat , 

 terret imo, ac pene irangit; ipsa videlicet dicenda- 

 rum rerum copia et magnitudo, tum inops ingenium, 

 nullae artis opes, quas certe maximas incomparabilis 

 viri memoria ab disertissimo quoquam efflagi tassai. 

 Quid igitur ? animum despondeam , uiuneri desira , 

 altumque mihi de tantae virtulis nobilitate silentium 

 imperabo ? vel contra, eximia qua saepe hoc ipso in 

 loco potiri datum est comitate indulgentiaque vestra, 

 Auditores, conCsus experiar, statimque ad opus perbo- 

 norifice demandatum tota mentis alacritate connilar? 

 Hoc magis, ea spe ductus fore, ut quìsque veslrum 

 compta mirifice ornataque excellent?r babenda pu- 

 tet, quae vel narrata exiliter, nativo satis fulgore cla- 

 rescunt. 



Ac me inilio de illustri admodum sapientia di- 



