3ao Letteratura 



Quid facies praeclara iuvat, si turbida mens est ? 

 Multa quidem, meritasque Deo prò munere laudes 

 Pendere, non noslrae fateor fiducia linguae est. 

 Sunt quae fellcem facerent, nisi forte maligna 

 Roderei infaustum pectus sua cura perennis. 

 Jamque genas spedare tuas pietate madentes 

 Hluc videor; longo bene si mihi cognitus usu es : 

 Sed quia more patris nostra omnia nosse volebas, 

 Urget amor calamum, nec fas obstare iubenti : 

 Eloquar, et tu Consilio fortasse iuvabis : 

 Est mihi dulce gravi mentem exonerare querela. 

 Est mihi post animi mulier clarissima tergura 

 Et virlute suis, et sanguine nota vetusto, 

 Carminlbusque ornata meis, auditaque longe; 

 Sed redit in frontem, et variis terroribus implet 

 Insultans; nec adhuc solio cessura videtur. 

 Artibus haec nuUis, sed simplicilate placendi 

 Coeperat olim animum et rarae dulcedine formae. 

 Jam duo lustra gravern fessa cervice catenam 

 Pertuleram, indignans tanlupi in mea colla tot annis 

 Faemineo licuisse iugo; iam tabe latenti 

 Confectus, iamque alter eram, iam fomite molli 

 Ignis ad extremas penelraverat usque medullas: 

 Optabamque mori, vixque arida membra ferebam. 

 Libertalis amor miseri dum pectus amantis 

 Coepit, et aversas cordi suffigere curas; 

 Erigor et multa iuga vi divellere nitor. 

 Durum opus eveutu, dominam pepulisse decenni 

 Hospitio, et fraclis bostem tentasse poteatem 

 Viribus: aggredior taraen, et Deus ipse labori 

 Affuit, et collum veteri dissolvere nodo 

 Praebui, ac tanto vìctorem evadere bello. 

 Iniicit illa manum profugo dum saucia servo, 



