CIRCA RADICES AEQVATIONVM. 61 



Qiiare euidum eft iti genere fore /'^ — a;''; hic au- 

 tem pro x fumi debcre jiequationis propofitae radi- 

 cem maximam , inde patet , quod lumto exponente 

 n infinito , quo cafu formae noftrae pars integra ab 

 Tniuerfa non eft cenfcnda discrepare, fumma potefta- 

 tum infinitefimarum ad poteftatem infinitefimam ra- 

 dicis maximae folam reducitur. 



X. 



En ergo theorema notatu digniiTimum, -vfum- 

 que habiturum ampUfrimum , quod propofita aequa- 

 tione quacunque huius formae : 



cuius radix maxima fit x — m, expreflionis fupra 

 §. V. exhibitae et in infinitum continuatae valor 

 fit 7»\ Quare fi fumatur n zz 1 , eadem expreflio 

 ipfam radicem maximam exprimet ^ vbi imprimis 

 omni attentione dignum occurrit , quod omnes po- 

 teflates eiusdem radicis per fimiles exprefhones infi'- 

 nitas exprimantur ; quin etiam ponendo « — o ob 

 "il^zLi! — / ^ ^ logarithmus hyperbolicus maximae 

 radicis m hoc modo exprimetur : 



1 C^ ___ 4. 2B C ; y^ 5. 6. z B^C 



~A' 2 A^ "T^ "TrT~ 



I D _ 5(2BD-4-Ca . 6. 7 (sB^D-i-iBC^) 

 A<- • 2 A6 "2:3 A» 



^ ^E _ 6C2BE-f-2CD) , 7.e(3B^E~»-6BCD-f-C?) 



. ^A^ Ta^ ^i ;r7Av 



etc. etc. 



H 3 XI. 



