*>I4€ ) 13 ( !?§'« 

 Schollon. 



§. 14. Qiioniani afriimimus denominatoris Q fac- 

 torem efle at j; -- 2 A' cof. cd -|- i , alias denominatoris for- 

 mas hic non contemplabimiir, nifi quarum omnes fado-' 

 res tali fbrmula exprimi queant. Tales autem formulae 

 fimpliciores occurrunt tres fequentcs: 



Q~i+.v*'', Q=i-x'\ Q=i + 2.v^cof.;; + .t^^ 

 \bi quidem in prioribus poteftati ipfius x exponentem pa- 

 rem tribuimus, quoniam cafus, quibus effet impnr, facile 

 ad hanc formam reduci poffunt. Sl enim denominator 

 effct I + ;ir', denotante / numerum imparem, tantum lo- 

 co .V fcribamus y, prodibitque talis fbrma: i -h )'"; at tali 

 fubfiitutione natura formulae differentialis neutiquam mu- 

 tatur. Hos ergo tres cafus in fequentibus tribus Proble- 

 matibus particularibus omni cura pcrcurramus, quo magis 

 praefiantia ifiius nouae methodi prae aliis, quae adhuc ia. 

 \fu fuerunt, eliiccat. 



Problema particulare I. 



§. 15. Si fuerit Q— i+x'*", iijuejligare inte- 



Pdx 



,i+x''') 



- fit fiinHio integra, in qua nullae patefiates altiores occur- 

 rant, quam ejiponentis zk, ne fiilicet rfla fra^io euadat 

 fpw ia. 



Solutio. 



Cum fit Q— i-Hjc''', fit eius fat^lor trinomialis 

 quicunque —xx— 2i"cof u-4- i, ita \i numerus talium 

 fadorura fit —ikj quare Gura, pofito 



B 3 XX 



graJe huius formulae di^erentialis: -_— — -^-^; vbi quidem 



