$. 2. Iii li^c quaeftibne Problema illud rpecialius, 

 puias , Solutio me ad fpecicm Lemniscatae perduxerat , 

 -'coniprtiienditur, id qjiodJnfra clarius oflendemus. Facile 

 autem intelligitur , non vnicam tantum , fed infinitas dari 

 curuas Prqblernati gencrali hic propofito.fatiiifacientes, quo- 

 niam pcr quoduis redlac C M pundum in curua traduci 

 potcfl; ita co.mparata, vt portio eius m n aequctur portioni 

 ledae E F intra evndem angulum M C N inclufae. Hae 

 quldeni curuae vtiqne diuerfimode ^d redam C M incli- 

 nabuntur-, carum autem diredlio pro quoiibet puniflo ;« , 

 fiue angnUis M ;// h^ fequenti modo faciie inueftigari poteft. 



§. 3. Re(5lae C M ducatur proxima C \l , pona- 

 turque normalis CA — i et interualium diitum Cm — m-, 

 tum vero fit angulns A C M — ^ et diredio curuae 

 M ;// Z' n 0) , pofitoque arcu mv — s erit etiam interual- 

 lum M ikzz s. lam ex pundis M et ;;.' dcmittantur in 

 redam C {JL perpendrcula Mriet ;;/ r, et ob angulum 



. MjjlR^AMCitz.^o"-^ eiit MR=rjcof(^. 

 Ex triangulis autem CMR ct Cmr deducitur 



C M : M R rz C ;//:/;; r. 

 Eft vero C m = ;;; , 



CM— fec. ACM — ^-^ et ;;/rr:;;/yfin.;//vr — j-fin. w, 

 quibLis fubftitutis analogia fiet 



^^ : s cof ^ =r w : X fin. w , ,j 



vnde prodit fin. w zz: ;// cof <^'. Quoties igitur fuerit 



m cof ^' << I, hcc eft cof. (^<~, 



dircdio curuae per m tranfcuntis rcucra afijgnari poteft, 



idquc 



