-:j^.I ) 143 ( !??<- 



vnde concliidimus , curuam habere ramum cum reda e f 

 deoi-fum producfla tanquam afymptota conuenicntam. la-- 

 terim tamen, li quaeramiis, quantum curua MC a red'a 

 EF difcedens, poftquam per pundum C iranilerit, infra 

 axem defcendat , formulae fupra §. 13. traditae danc ar- 

 cum 



C Q — i=tang. a (y cof. a— 1} -h iT ; a - o,S99i 

 abfciflam 



CPr:-(tang.a-j)r-(tang.^(?.~ycofa)"^r:aH- 0,599) 

 et applicatam 



PQzr:— (tang.a(2 — Vcof a)-|r :ct -f- o, 599)', 

 quae nullo modo infinita fieri poteH: , nifi cafu ^ — 90% 

 quo cafu curua axem normaliter in C traiicit, inde vero 

 dextrorfum defcendendo continuo longius ab eo remoue- 

 tur. Quamdiu autem valor anguii ct intra limites «—52°. 55' 

 et ai^^o" accipitur, dabitur neceflfario applicata maxima '^i*.''- ^*^ 

 PQ finitae magnitudinfs , vltra quam curua , poilquam '^' "^' 

 pundlum Q atrigerit, iterum afcendere debet. Hoc autem 

 cum applicata illa infinita negatina alio modo conciliari 

 nequit, nifi Itatuatur, curuam MCQ a pun(fio Q afcen- 

 dentem non vltra certum quendam limitem N porrigi , 

 ibique cuspidem formare, ex qua ramiis afymptoticus N K 

 ad re(ftam e J deorfum produclam defcendendo conuergir. 



§. 22, Inucfiigemus igitv.r piincftnm N, vlcra quod 

 curua M C Q N afcendere nequir. Hunc in finem quaera- 

 inus prinio maximam arcus CQN longitudinem, qtiae m- 

 uenitur ponendo ^^— o. Reuertcndo igitur ad aequntio- 

 nem diffeientialem inter j- et Cp §. 8. exhibitara , ouac 

 erat 



2. d s 



